يكي از دوستاي عزيزم يه شعر متناسب با اسم وبلاگ برام نوشته بود كه دلم نيومد كسي نخونتش براي تشكر از اون ميزارم تا بقيه هم بخونن.تا يه جاي قشنگ براش پيدا كنم.بازم از ۱ ساعت وقتي كه گذاشتي ممنون

سلام....
اومدم مطابق با اسم وبلاگت يکی از نوشته های لئوبوسکاليا از کتاب بيا دريا شويم رو بنويسم....
عشق هرگز مرگ طبيعی ندارد. از غفلت و رها شدن ميميرد.عشق از ناديده انگاشتن،بی اعتنائی و سرسری گرفته شدن ميميرد.چيزهائی از نظر دور افتاده اغلب کشنده تر از ارتکاب اشتباهات است.عشق در نهايت از کهنگی و عدم تغذيه ميميرد.ما در حقيقت بيشتر از آنکه درون عشق می افتيم از عشق بيرون نمی آئيم.هنگامی که عشق ميميرد يک يا هر دو شريک در مورد آن کوتاهی کرده،از عهده تجديد حيات و تازه کردن آن بر نيامده اند.عشق هم مانند هر چيز زنده ديگر که رشد می کند،برای سالم ماندن نياز به کوشش دارد.